Om te begrijpen wat hypothyreoïdie veroorzaakt en welke micronutriënten en hormonen gebruikt kunnen worden om het te behandelen, laten we eerst eens nader bekijken hoe de schildklier werkt.

Het eiwit thyroglobuline wordt opgeslagen in de schildkliercellen. Wanneer jodium via het bloed wordt aangevoerd, bindt het zich als jodide aan de tyrosine-aminozuren in de thyroglobuline. Met behulp van het enzym TPO (schildklierperoxidase) en ijzer als cofactor worden de schildklierhormonen T4 (thyroxine, ook wel tetraiodothyronine genoemd) en T3 (triiodothyronine) geproduceerd. In dit proces wordt het overgrote deel (93%) omgezet in T4 en slechts 7% in T3.

D.h. IJzertekort vermindert de TPO-activiteit en beperkt daardoor de synthese van T3 en T4!

T3 en T4 worden vervolgens opgeslagen in de schildklier totdat het hormoon TSH (schildklierstimulerend hormoon), afkomstig uit de hypofyse, het signaal geeft voor de afgifte van T3 en T4 in de bloedbaan. TSH reist via het bloed naar de schildklier en bindt zich aan TSH-receptoren. Zodra de receptoren gebonden zijn, geeft de schildklier T3 en T4 af aan het bloed.

V.a. Vrij T4 remt op zijn beurt de afgifte van TSH, waardoor de hoeveelheid schildklierhormonen in het bloed zich normaal reguleert en een evenwicht wordt bereikt.

De productie en afgifte van TSH is op zijn beurt afhankelijk van het TRH-niveau (thyrotropine-releasing hormoon). TRH wordt geproduceerd door de hypothalamus, die de streefwaarde voor schildklierhormonen in het bloed vaststelt en voortdurend hun actuele niveaus meet.

De afgifte van TRH wordt bevorderd door factoren zoals stress of kou, en geremd door factoren zoals cortisol of T3. De afgifte van TSH wordt ook geremd door cortisol; zoals uitgelegd, wordt deze bevorderd door TRH, maar ook door dopamine.

T3 is het actieve hormoon, T4 het 'opslaghormoon' en wordt langzaam in het bloed omgezet in T3. De omzetting van T4 naar T3 vindt plaats via deiodering door zogenaamde deiodinasen. Dit zijn seleno-enzymen (d.h. (vereist selenium als cofactor), wat T3 activeert door een jodiumatoom te verwijderen. D.h. Een seleniumtekort vermindert de activiteit van deiodinase en daarmee de omzetting van T4 naar effectiever T3 in de lever en de nieren.

Omdat 60% van T4 in de lever wordt omgezet in T3, is een normale schildklierfunctie afhankelijk van een goed functionerende lever. Daarom willen we uw aandacht vestigen op het CLEAN-preparaat van QIDOSHA, dat veel ingrediënten bevat die de lever versterken, zoals choline.

Deiodinasen worden onderscheiden in 5'- en 5'-deiodinase. De jodiumatomen bevinden zich op T4. u.a. op de 5e positie in de buitenste en binnenste ringen. De jodiumatomen op de 5e positie in de buitenste ring worden aangeduid met 5' en die in de binnenste ring met 5'. Alleen de 5'-deiodinase leidt tot de omzetting naar T3. De 5'-deiodinase leidt tot rT3; dit is biologisch inactief en heeft geen mitochondriale activiteit. d.h. Het draagt ​​niet bij aan de cellulaire energieproductie. Deze ongewenste 5-deiodinase leidt tot functionele hypothyreoïdie, ook wel bekend als "laag T3-syndroom".

De ongewenste 5-deiodinase kan bijvoorbeeld worden geactiveerd door stress, vasten, ziekte of cortisol.

De cofactoren die nodig zijn voor het gewenste 5'-deiodinase zijn, naast selenium, zink en ijzer (voor TPO/s.o. ).

Hypothyreoïdie

Hypothyreoïdie (een traag werkende schildklier) is zelden aangeboren, maar eerder i.d.R. gekocht.Voorbeelden van triggers voor hypothyreoïdie zijn:

• Jodiumtekort
• Leverdysfunctie
• Tekort aan de cofactoren selenium, zink en ijzer
• Auto-immuunziekten (ziekte van Hashimoto)
• Hormonale disbalans in het gebied van de geslachtshormonen, hier v.a. progesteron (progesteron is een geslachtshormoon dat v.a. (reguleert processen zoals de menstruatiecyclus, zwangerschap, enz. bij vrouwen)
• Langdurige stress

Typische symptomen die kunnen wijzen op een traag werkende schildklier zijn onder andere:

• gevoeligheid voor kou
• lethargie
• Zwelling rond het oog en gezicht
• Dikke tong
• gewichtstoename
• heesheid
• Spierzwakte
• haaruitval
• Verminderde eetlust
• Broze nagels

De gevolgen van hypothyreoïdie kunnen onder meer zijn:

• Vertraagde stofwisseling
• Onregelmatige cyclus
• onvruchtbaarheid
• Afname van de progesterongevoeligheid

In het volgende gedeelte worden negatieve invloedfactoren op de schildklier in de activeringsketen beschreven, om mogelijke aangrijpingspunten voor micronutriënten en hormonen te benadrukken:

1. Hypothalamus --> Serotonine- en dopaminetekort, verhoogd prolactinegehalte> Progesterontekort
2. Hypofyse --> verhoogd cortisol
3. Schildklier> Jodiumtekort, de ziekte van Hashimoto
4. T4/T3-synthese --> Selenium-, zink- en ijzertekort, verhoogd cortisol en progesterontekort
5. T4/T3-transport --> Oestrogeendominantie, lage TBG
6. SD-receptor --> verhoogd cortisol, progesterontekort

Advertentie 2/6: Een van de meest voorkomende oorzaken van hypothyreoïdie is slaapgebrek: Na slechts één nacht met te weinig slaap daalt het cortisolniveau 's avonds in de daaropvolgende dagen onvoldoende, wat leidt tot een milde, aanhoudende stresssituatie.

Samenvattend zijn de volgende hormonen en micronutriënten nuttig ter ondersteuning van de schildklierfunctie (bron en aanbevolen hoeveelheden: Dr. Robert Berger):

• IJzer en vitamine B12 (ferritine) >100)
• Selenium (50-200 mcg)
• Bio-identieke progesteron (25-200 mg)
• Zink (10-30 mg)
• Vitamine B6 (20 mg)
• Jodium (500 mcg)
• Magnesium (400-1000 mg)
• Vitamine D (2000 IE)
• Melatonine (fysiologische melatoninevervanging vanaf middelbare leeftijd gaat de leeftijdsgebonden afname van de T3-productie tegen) (0,5-1 mg)
• Vitamine C (500 mg)

Bij vermoeden van hypothyreoïdie is de eerste stap het bepalen van de basale TSH-waarde, met een referentiebereik van 0,4–2,5 mU/L. Als deze waarde verhoogd is, moet vervolgens de vrije T4-waarde worden bepaald: als deze laag is ondanks een hoge TSH-waarde, is er sprake van manifeste hypothyreoïdie. Als de vrije T4-waarde (nog steeds) normaal is, spreekt men van subklinische hypothyreoïdie.

Als daarentegen het TSH-niveau te laag is en tegelijkertijd de T3- en T4-waarden verhoogd zijn, spreekt men van hyperthyreoïdie.

UITWEKING OVER JODIUM

Wat heeft jodium te maken met de gezondste mensen ter wereld?

De Japanners worden beschouwd als de gezondste mensen ter wereld, met de hoogste levensverwachting en het laagste kindersterftecijfer. In dit verband is het opmerkelijk dat Japanners gemiddeld 13,9-45 mg jodium per dag via hun voeding binnenkrijgen, oftewel 13.900 mcg - 45.000 mcg! Ter vergelijking: de Duitse Voedingsvereniging (DGE) adviseert een dagelijkse jodiuminname van slechts 200 mcg voor gezonde, niet-zwangere volwassenen!

Duitsland wordt tegenwoordig beschouwd als een regio met een jodiumtekort, vanwege het lage jodiumgehalte in zowel de bodem als het grondwater, en in dierlijke en plantaardige voedingsmiddelen. Een verhoogde jodiumbehoefte, bijvoorbeeld tijdens een zwangerschap of groei, kan ook leiden tot een jodiumtekort. Slechts ongeveer 9% van de bevolking heeft een voldoende jodiuminname; circa 15% van de volwassenen lijdt aan een daadwerkelijk jodiumtekort.

Officiële toelatingsaanbevelingen van DGE en BfR:

• baby's 50-80 mcg jodium per dag
• Kinderen 100-140 mcg jodium/dag
• jeugd & Volwassen     180-200 mcg jodium/dag
• Zwangere vrouwen & Borstvoeding       200-300 mcg jodium per dag

Daarentegen is de aanbevolen bovengrens in de VS 1,1 mg en in Japan zelfs 3 mg (d.h. 3000 mcg!) per dag!

Om de officieel geldende dagelijkse inname van 200 mcg jodium in Duitsland te halen, zou men bijvoorbeeld dagelijks 1 kg spinazie, 154 g mosselen, 340 g oesters of 104 g schol moeten eten. Het is belangrijk om te weten dat jodium een ​​vluchtig element is dat zelfs bij lage temperaturen verdampt. D.h. Het gejodeerde zout dat veel huishoudens gebruiken, zorgt ervoor dat... v.a. De afzuigkap moet voldoende jodium bevatten, maar het lichaam hoeft dat niet per se te bevatten.

Ongeveer 70-80% van de totale hoeveelheid jodium in het lichaam bevindt zich in de schildklier. De rest is verdeeld over spieren, gal, de hypofyse, speeksel- en melkklieren, ogen, milt en bijnieren, evenals blootgestelde slijmvliezen. Naast zijn rol bij de productie van schildklierhormonen heeft jodium andere belangrijke functies, zoals het fungeren als antioxidant (het beschermen van celmembranen, vetten, eiwitten en DNA tegen vrije radicalen → jodolipiden), het bezitten van antivirale en antibacteriële eigenschappen, het verlagen van cholesterol, het noodzakelijk zijn voor eiwitsynthese en het induceren van antiproliferatieve en apoptotische effecten via jodolactonen en thioldepletie.

Anorganisch jodide (de belangrijkste vorm in voedsel) wordt door de dunne darm voor 90-100% opgenomen, terwijl aan eiwitten gebonden jodium slechts voor 40-70% wordt opgenomen. Belemmeringen voor de jodiumopname zijn onder andere: v.a. Grote hoeveelheden chloor, fluor, lithium en broom, die te vinden zijn in bestrijdingsmiddelen of zelfs in voedsel.

Tot wel 70% van de ingenomen jodium bereikt de schildklier op de eerste dag van inname. Daar wordt de opname geremd. v.a. via kool, bieten (oxazolidin-2-thionen), raapzaad en soja (struikverwekkende stoffen).

EXCURSUS SELEN

Waarom kan de schildklier niet zonder selenium?

Selenium is een sporenelement en kan zowel in organische (voedselproteïnen) als anorganische vormen voorkomen (bijv. in voedselproteïnen).(via drinkwater of supplementen):

Organisch

Plantaardig: Selenomethionine - wordt niet-specifiek in alle eiwitten opgenomen

Van dierlijke oorsprong: Selenocysteïne - wordt specifiek opgenomen in selenoproteïnen

Anorganisch

Seleniet (SeO3)/Redoxstatus: +4 - wordt specifiek opgenomen in selenoproteïnen/Let op: neem niet tegelijkertijd vitamine C in, aangezien seleniet (meestal natriumseleniet in supplementen) dan wordt gereduceerd tot elementair en inactief selenium; Aanbeveling: houd een interval van 1 uur aan tussen het innemen van vitamine C en natriumseleniet.

Selenaat (SeO4)/Redoxstatus: +6 - wordt specifiek ingebouwd in selenoproteïnen

Selenium wordt in het bovenste deel van de dunne darm voor ongeveer 80-90% opgenomen. De opname van organisch selenium is beter, maar langzamer, dan die van anorganisch selenium. Binnen de groep organisch selenium is selenocysteïne gemakkelijker opneembaar dan selenomethionine.

Na absorptie komt selenium in de rode bloedcellen terecht en bindt zich daar aan plasmaproteïnen. Selenium bereikt ook de organen en bindt zich daar eveneens aan. u.a. naar metaalchelaten; daarom speelt selenium ook een rol bij ontgifting (s.u. speelt een belangrijke rol.

De belangrijkste selenoproteïnen (die selenium bevatten als selenocysteïne) zijn onder andere:

• Jodothyronine-deiodinasen: Deiodering van T4 naar actief T3 en vice versa.
• Glutathionperoxidases: Afbraak van peroxiden
• Thioredoxinereductasen: Controle van de intracellulaire redoxstatus (essentieel voor celdeling en -differentiatie) en regulatie van transcriptiefactoren (bijv. NF-κB).

Effecten van selenium:

• Schildklierhormoonmetabolisme (jodothyronine-deiodinasen/s.o. )
• Ontgifting: Ontgifting van zware metalen (z.B. Kwik, cadmium, lood, arseen) door de vorming van inactieve seleniumverbindingen, die vervolgens via de urine kunnen worden uitgescheiden. Voorbeeld: Hg2+ + Se --> HgSe
• Immunocompetent: Selenium verbetert/verhoogt apoptose in tumoren, interferon-gamma (markeert antigeenpresenterende cellen), de activiteit van T-cellen, NK-cellen, cytotoxische cellen en macrofagen.
• Antikankermiddel (inactivering van oncogene gensegmenten): Selenium beschermt gezonde cellen, maar niet kankercellen (omdat selenium in tumorcellen met hoge glutathionconcentraties alleen seleniumdisulfide vormt, wat de antioxidantbescherming van de tumorcel vermindert) tegen vrije radicalen. Bovendien is selenium betrokken bij DNA-reparatie van beschadigde "normale" cellen en fungeert het als trigger voor apoptose en groeistop in kankercellen (bijv. via transcriptiefactor p53).
• Celproliferatie en celdifferentiatie (thioredoxinereductasen)
• Antioxidant (cofactor van glutathionperoxidases) in erytrocyten, vetzuren, celorganellen en fosfolipidemembranen; seleniet bindt organische oxyl- en hydroxylradicalen.
• Ontstekingsremmend effect door remming van redoxgevoelige transcriptiefactoren NFkB (thioredoxinereductasen), die ontstekingen bevorderen.

Hoe kan ik mijn seleniumgehalte op natuurlijke wijze verhogen?

De aanbevolen dagelijkse inname van selenium ligt tussen de 20 en 100 mcg, afhankelijk van het individuele uitgangspunt. De daadwerkelijke inname voor mannen in Duitsland is echter slechts 47 mcg/dag, en voor vrouwen zelfs nog lager, namelijk slechts 38 mcg/dag.

Ongeveer 85% van de seleniumbehoefte van volwassenen wordt gedekt door vlees.Een opmerkelijke uitzondering vormen paranoten, die een zeer hoog seleniumgehalte bevatten.

Seleniumbronnen in mcg/100 g:

• Paranoten: tot 2550 (= tot 90 mcg selenium per noot)
• Orgaanvlees: 60
• Zeevoedsel: 30-70
• Eierdooier: 30
• Paddenstoelen: 12-25
• Vlees: 12-22
• Aardappelen, groenten, fruit: 0,5-1

Oorzaken van seleniumtekort:

• Seleniumarme bodems
• Veganistisch dieet
• Absorptiestoornissen (v.a. in de dunne darm)
• Verhoogde seleniumbehoefte afhankelijk van de leefomstandigheden.

Mogelijke gevolgen van een seleniumtekort zijn:

• Hypothyreoïdie
• Veranderingen in huid, haar en nagels
• Spierziekten met spierzwakte
• Laag HDL-cholesterol
• Aandoeningen van de hartspier en hoge bloeddruk
• Verzwakking van het immuunsysteem
• Gewrichtspijn
• Onvruchtbaarheid bij mannen
• Groeivertraging bij kinderen
• Kanker

HASHIMOTO

De ziekte van Hashimoto komt vooral bij vrouwen voor en treft ongeveer negen keer zoveel vrouwen als mannen. Typische symptomen zijn zweten, gebrek aan energie en vermoeidheid – de typische symptomen van de menopauze. Het is opmerkelijk dat de ziekte van Hashimoto vaak samenvalt met hormonale veranderingen zoals de menopauze en een bevalling, maar ook met periodes van bijzondere stress.

Hashimoto is een auto-immuun Een schildklieraandoening die wordt veroorzaakt doordat het lichaam antilichamen aanmaakt tegen de eigen schildklier, wat leidt tot ontsteking. Na de eerste symptomen van hyperthyreoïdie (door immunologische vernietiging van het hormoonopslagweefsel van de schildklier, d.h. Celvernietiging veroorzaakt een passieve afgifte van hormonen, gevolgd door een overgang naar chronische hypothyreoïdie, en op de lange termijn leidt de ontsteking tot orgaanbeschadiging. Vooral in de vroege stadia van de ziekte zijn schommelende hormoonspiegels soms mogelijk. Tijdens deze "achtbaanrit" tussen hyper- en hypothyreoïdie kunnen, afhankelijk van het moment waarop het bloedmonster wordt afgenomen, normale waarden voorkomen, waardoor afwijkingen in hypo- en hyperfunctie worden gemaskeerd.

Vermoedelijk raakt bij personen met een overeenkomstige genetische aanleg het immuunsysteem uit balans door stress/bijnierdisfunctie, infecties of andere factoren zoals een overmatige jodiuminname, waardoor immuuncellen die zich tegen de schildklier richten, ongecontroleerd te werk gaan. Vrije radicalen en oxidatieve processen versterken deze immuunreactie in de schildklier verder.

Deze chronische ontsteking van de schildklier is ongeneeslijk, maar er zijn wel dingen die gedaan kunnen worden om de aandoening te verbeteren. In dit kader, u.a. op Adaptogenen waarnaar verwezen wordt vanuit de fytotherapie, die immunomodulerend effect hebben. D.h. in gevallen van een overmatige immuunreactie, zoals bij o.g. In dit geval dragen ze bij aan een "downregulatie" van het systeem. Ze worden in de Ayurveda beschouwd als adaptogenen. Ashwagandha, Shatavari En Brahmi. In de traditionele Chinese geneeskunde (TCM) Reishi, Agaricus blazei (amandelpaddenstoel) en Hericium Ze vertegenwoordigen bijzonder sterke adaptogenen.

Om de effecten van vrije radicalen te verminderen, beschikken we over een enzymatisch antioxidantsysteem dat, in geval van overbelasting, Antioxidanten, De inname van antioxidanten die via voedsel wordt opgenomen, moet worden ondersteund. Vooral krachtige antioxidanten worden als zodanig beschouwd... u.a. Quercetine en OPC-druivenpitextract. Een combinatie van diverse, bijzonder krachtige antioxidanten die z.T. Het synergetische effect van bepaalde stoffen die andere antioxidanten afbreken, is ook terug te vinden in het ANTI-OX-preparaat van QIDOSHA.

De diagnose ziekte van Hashimoto is bevestigd. v.a. met behulp van de volgende parameters:

• Microsomale antilichamen (TPO-Ab) zijn in ongeveer 90% van de gevallen verhoogd.
• In ongeveer 70% van de gevallen zijn de antistoffen tegen thyroglobuline (Tg-Ab) verhoogd.
• TSH-receptorantilichamen (TRAK) niet verhoogd
• Inhomogene, hypo-echogene echografieafbeelding

De primaire behandeling van de ziekte van Hashimoto bestaat uit de toediening van schildklierhormonen, bijvoorbeeld 50-100 mcg levothyroxine. Als aanvullende therapie wordt vaak extra progesteron aanbevolen ter vervanging van de schildklierhormonen, wat de anti-TPO-spiegel verlaagt (30-50% binnen 2-6 maanden). Ook de slaap, stemming en fysieke en mentale veerkracht verbeteren hierdoor vaak. Het is tevens belangrijk om eventuele veelvoorkomende tekorten aan selenium, zink, ijzer en vitamine D aan te pakken (bron: Schulte-Uebbing 2012). Zoals uitgelegd, zijn selenium, zink en ijzer belangrijke cofactoren; vitamine D is... v.a. vanwege de immuunmodulerende en ontstekingsremmende werking.